Дастоварди беназири таърих

Дастоварди беназири таърих

Истиқлол волотарин ва пурарзиштарин дастоварди давлату миллати тоҷик аст, ки онро 34 сол қабл — 9 сентябри соли 1991 соҳиб гардидем. Барои миллати тоҷик санаи муборак ва муқаддас маҳсуб мешавад. Он имконият фароҳам овард, ки пешрафти минбаъдаи кишвари азизамонро ба сӯи ҷомеаи демократӣ, ҳуқуқбунёд ва дунявӣ интихоб намоем.

Истиқлолият рамзи олии ватану ватандорӣ, неъмати давлатсозию давлатдории мустақил, кору пайкорҳои пайгиронаи созандагӣ, азму талошҳои фидокорона барои расидан ба истиқлолияти сиёсӣ, иқтисодӣ ва фарҳангиро омӯзонида, меъёрҳои ҷомеаи шаҳрвандиро таҳким бахшид ва дар як вақт ҳаёти озодонаи ҳар фард ва олитарин дараҷаи бахту саодати воқеии миллатро таъмин намуд. Барои мо нишони барҷастаи пойдории давлат, бақоӣ симои миллат, рамзи асолату ҳувият, идеалу ормонҳои таърихӣ, шиносномаи байналмилалӣ шарафу эътибори ба ҷаҳони мутамаддин пайвастани кишвари соҳибистиклоли Тоҷикистон мебошад. Тамоми сокинони кишвари озоду ободамон ифтихор доранд, ки аз шарофати мустақилият соҳиби рамзҳои давлатӣ — Парчам, Нишон ва Суруди миллӣ гардидем. Моҳи ноябри соли 1992 Иҷлосияи XVI Шӯрои Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон ба арсаи сиёсат шахсиятеро баровард, ки дастовардҳои минбаъдаи кишвар ба номи ӯ иртибот дорад. Аз рӯзи аввали Сарвари давлат интихоб гардидани фарзанди барӯманди халқ, Асосгузори сулҳу вахдати миллӣ —  Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар тамоми фишангҳои ҳокимият асосҳои сохтори конститутсионӣ, меъёрҳои танзимкунандаи ҳаёти иқтисодӣ, иҷтимоӣ ва фарҳангии кишвар роиҷ гардида, пули миллӣ ба муомилот баромад ва шиносномаи миллӣ дар арсаи ҷаҳонӣ эътироф гардид. Мо яке аз рукнҳои асосии давлатдории мустақил — Артиши миллӣ ва нерӯҳои сарҳадиро таъсис дода, ҳифзи марзу буми Ватан ва сарҳади давлатиро таҳти назорати доимӣ гирифтем. Чунонки Сарвари давлат таъкид кардаанд: «Яке аз муҳимтарин дастовардҳои мо дар даврони истиқлолият давлатсозӣ ва давлатдории муосири миллӣ мебошад, ки моҳиятан шакли ҳуқуқбунёд, иҷтимоӣ ва дунявиро дорад».

Пас аз гузашти солҳо ва ба даст овардани комёбиҳои муҳим метавон чунин хулоса намоем: «Давраи навини давлатсозию давлатдории мустақилона моро водор сохт, ки роҳи ислоҳоти иқтисодӣ, дигаргун сохтани шакли моликият, ташаккули иқтисодиёти миллӣ ва сохторҳои нави идоракунии онро пеш гирифта, ба густариши муносибатҳои бозоргонӣ ва пайвастани низоми иқтисоди Тоҷикистон ба набзи иқтисоди ҷаҳонӣ роҳ кушоем».

Душвортарин муаммои мо ин масъалаи истиқлолияти энергетикӣ буд, ки баъди ба низом даровардани сохторҳои ҳокимият Роҳбари давлат ҳамарӯза бо он машғул мешуд. Албатта таъмини истиқлолияти энергетикӣ, раҳоии кишвар аз бунбасти коммуникатсионӣ, амнияти озуқаворӣ ва саноатикунонии босуръати кишвар, ки ҳадафҳои стратегии Хукумати мамлакат мебошанд, бо сохтмони  нерӯгоҳҳои хурду калони барқи обӣ, хатҳои интиқоли кувваи барқ, нақбҳо, шоҳроҳу пулҳои байналмилалии мошингард ва даҳҳо иншооти азими инфраструктураи иҷтимоӣ натиҷаҳои нек ба даст омаданд.

Дар шароити кунунӣ таҳкими Истиқлолият, устувор гардонидани пояҳои давлат ва баланд бардоштани сатҳ ва сифати зиндагии инсон на танҳо барои мардуми мо, балки ба тамоми инсоният мазмуни ҳаётан муҳим пайдо мекунад. Зеро даҳсолаҳои охир пешрафти босуръати илму техника ва раванди қувват гирифтани ҷаҳонишавӣ инсониятро ба муҳити комилан нав ворид намуда, боиси ташаккул ёфтани низоми фарогири иқтисодӣ, равобити сиёсиву ичтимоиву фарҳангӣ ва иттилоотиву маънавӣ гардидааст.

Тоҷикистони соҳибистиқлол аз зумраи давлатҳои озоду ободест, ки дар он баробари расму оини миллию мардумӣ, анъанаҳо ва маросимҳои динӣ риоя мегарданд.

Самараи неки истиқлол аст, ки имрӯз Тоҷикистон дар дунё чун давлати сулҳхоҳу сулҳпарвар шинохта шудааст. Таҷрибаи сулҳи тоҷикон — манбаи омӯзиши сулҳхоҳони ҷахон гашт, ки боиси ифтихори ҳар як кавми тоҷикмиллат аст. Мо бояд аз ин миллати барӯманд ифтихор дошта бошему барои нуфузи бештари он кӯшишу ғайрат намоем.

ҶАББОРЗОДА Фуркат Саттор,

раиси суди шаҳри Конибодом